Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen


sch._iii_-_verhaal

Reg Bos

SCH.III



Kleine kinderen en dronken mensen spreken de waarheid. Dat is ook het geval met hoe kinderen zich God voorstellen. Zittend op een soort troon met allemaal knopjes, waarop als HIJ het wil laten regenen, eenvoudig op een knopje drukt.
Zo is het dan ook precies!

Ook had evolutie in de hemel plaats gevonden, techniek had zijn intrede gedaan en was op een geavanceerd punt aangeland. De troon waarop God zat was een verfijnd instrumentarium. Sensoren met een uiterste graad van gevoeligheid bespeurden waar de droge en natte plekken op aarde waren. Hun signalen bereikten computers die monitoren in werking stelden, welke rondom de centrale kern van het geheel de 'troon', stonden opgesteld. Op tientallen van deze monitoren verschenen dan grafieken en cijferreeksen. Als de uitkomst daarvan het nodig achtte ging er een lichtje flikkeren, waarop God eenvoudig het knopje regen of zonneschijn in moest drukken.

Nu lijkt het erop alsof Hij weinig of niets meer te doen had de knopjes in drukken. Niets is minder waar! Tenslotte moest Hij niet alleen de monitoren van de Aarde in de gaten houden, maar ook die welke het hele Heelal observeerde… Daar komt bij dat ook in de Hemel de techniek aan slijtage onderhevig is, en het kwam dan ook meermalen voor dat schakelingen kort sloten, verbindingen doorbranden en ga zo maar door!
Zoals U weet duurt één dag voor God slechts enkele seconden. Vandaar dat het komt, dat als Hij na enige tijd ontdekte dat er weer eens een kabel doorgebrand was in de sector aarde-droogte-peilingen, met het verstrijken van de uren die nodig waren het mankement op te sporen en het te herstellen, het weer eens zes jaar droog geweest was in de Sahel. Vooral de wondercomputer gaf nogal problemen.

In feite kon Hij het niet meer alleen af. Per slot van rekening was Hij dan ook niet meer de jongste. Zijn rug was stram en zijn knieën maakte kersende geluiden als Hij weer eens na dagenlang met veel overwerk, vooral in de periode die bij ons op Aarde de laatste vier eeuwen besloegen, overeind kwam van zijn 'troon'. Daarom had Hij het nieuwste van het nieuwste snufje aangeschaft. Een robot. Niet zomaar een robot, maar een zeer geavanceerde uitvoering die voor Hem alle consoles in de gaten hield en deze ook veel vlugger als Hij zelf kon, repareerde als dat nodig was. Daardoor hoefde Hijzelf dan ook niet meer zoveel van zijn eigenlijke taken af. Chip, zoals Hij de robot noemde, verzorgde ook de Meester zelf en sleepte alles af en aan wat de Meester ook maar nodig dacht te hebben. Nu kwam het wel eens voor dat de Meester als het erg druk was, nogal eens leed aan vergeetachtigheid, zeg maar de gewone ouderdoms verschijnselen. Natuurrampen, droogte en hitte, oorlogen en martelingen staken daardoor telkens weer de kop op. Dagenlang kwam Hij dan niet achter zijn toetsenbord vandaan. Hij zag er dan slecht uit. Chip rende dan bezorgd heen en weer, zijn Meester zo goed mogelijk dienend. Als de drukte dan weer enigzins geluwd was nam Chip de Meester mee naar de bank, waar hij Hem teder neerlegde en met veel liefde verzorgde.

De laatste fase van de verzorging was altijd het masseren van de huid van de Meester met een zachte geurige olie waardoor de vaalheid, die door de spanning was gekomen, weer geheel wegtrok. Hiervoor was de Meester dan ook zeer dankbaar.

De periode die wij op Aarde kennen als de Jaren zeventig - negentig waren de allerdrukste tijden voor de Meester. Bijna alle zekeringen sloegen door, sensoren draaide dol, computers vielen uit. Dc Meester en Chip werkten als razenden om de situatie nog onder kontrole te krijgen. De boel was goed in het honderd gelopen! Van deze periode was de Meester erg overspannen geworden, zeer vermoeid strekte Hij dan ook na afloop met krakende knieën zijn benen, en probeerde zijn rug te rechten, wat niet meer lukken wilde. Ergens onderin zat zijn rug vast. Chip rende groen van bezorgdheid om zijn Meester in het rond. Als voorzorg had hij al alle spullen die eventueel nodig zouden kunnen zijn, bij de verzorgingsbank neergelegd. Hortend en stotend begeleidde hij de Meester op weg naar de bank, en legde Hem zeer voorzichtig daarop neer.

Nadat Chip met vaardige bewegingen de rug van de Meester weer in conditie had gebracht, de roterende scharnierdelen in de knieën had vervangen, knipte hij de roestvrij berillium schedelsegmentplaten open en stopte het nieuwste vervangingsmoduul SCH.III, scheppingselement drie in het bestemde compartiment. Als laatste masseerde hij weer met olie de vaal geworden huid, totdat het chromen omhulsel van de Meester weer blonk als een spiegel.

sch._iii_-_verhaal.txt · Laatst gewijzigd: 2020/10/12 00:09 door prediker



Er zijn 2 bezoekers online